Καζαντζακης - ''Κωνσταντινος Δραγάτσης Παλαιολόγος''

Σκέπεις ακόμα ψηλάθε

την Πόλη σαν αϊτός δικέφαλος και την κρατάς σαν αμνάδα

στα νύχια σου

και δεν θες να σου ξεφύγει

Ποιός μπορεί ν’ αντισταθεί στη φωνή σου;

Άρατε πύλας!

Και τα χρυσά μωσαϊκά θα τινάξουν

απάνουθέ τους σκιρτώντας το ασβέστινο σάβανο

και θα βροντήσει ο θριαμβικός παιάνας της Στρατηγίνας:

"Τη υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…"

και τα κρουσταλλένια πολυκάντηλα μονομιάς θ’ ανάψουν

και θα σταθεί πάλι στον άμβωνα, σοζυγιάζοντας τα δυο φτερά, το αγριοπερίστερο.

Ω! Ακρίτα, σαλεύεις τη χρυσή πατερίτσα σου σαν απελατίκι

κι οι στρατιές των ουρανών

Άγγελοι Αρχάγγελοι, Θρόνοι, Εξουσίες, Δυνάμες, Κυριότητες, Χερουβείμ και Σεραφείμ

Γύρα σου, Αρχηγέ, καρτερούν το Σύνθημα

Θυμούμαι το μεσημέρι που στάθηκα

κάτω από μιαν ανθισμένη ροδοδάφνη του Ευρώτα,

ανάμεσα Σπάρτη και Μυστρά,

ένιωσα τη φοβερή προαιώνια πάλη καρδιάς και νου.

Ακράτητη η καρδιά χίμηξε ν’ αναστήσει

το χλωμό θανατογραμμένο κορμί του Βυζαντινού μας αυτοκράτορα,

του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου.

Να ξαναγυρίσει πίσω τον τροχό του καιρού στις 6 του Γενάρη του 1449,

που εδώ απάνω στο Μυστρά

ο Κωνσταντίνος δέχτηκε την αιματοβαμμένη λιγόζωη κορώνα της Πόλης

Σιγά σιγά, και με αναγάλλιαση, βούλιαζα στο μελάνι

Μεγάλοι ίσκιοι στριγμώνουνταν

γύρα από το λάκκο της καρδιάς μου

και ζητούσαν να πιουν αίμα ζεστό

Να ζωντανέψουν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης,

ο Νικηφόρος Φωκάς, ο Κωνσταντίνος

ο Παλαιολόγος, ο Προμηθέας.

Μεγάλες βασανισμένες ψυχές

που πολύ πόνεσαν στη ζωή τους

κι αγάπησαν κι αντιστάθηκαν

με αυθάδεια στο Θεό και στη Μοίρα

Κι εσύ σιωπάς κι ανεσαίνεις

μαχόμενος μέσα στο πέτρινο κουκούλι της μεταθανάτιας μεταμόρφωσης

κι ως ανεσαίνεις, τρίζουν και σπούν

τα σύνορα της Ελλάδας

γιατί ‘σαι εσύ το Γένος

κάτι πιο πλατύ και πιο βαθύ από τη φτενήν Ελλάδα

Το Γένος μας

το ανατολίτικο, το πλούσιο,

ταραγμένο και πολύσπορο

το γιομάτο ανθρώπους, θεούς και τέρατα,

το ακατάλυτο Γένος της Ρωμιοσύνης!

Νίκος Καζαντζάκης (1951)

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν αποτελεί ένα απλό ιστορικό πρόσωπο που ο Νίκος Καζαντζάκης επιλέγει ως κεντρικό ήρωα της ομώνυμης θεατρικής τραγωδίας. Είναι στο ιστορικό αυτό πρόσωπο που μετουσιώνονται όλες οι βαθύτερες έννοιες που χαρακτηρίζουν τα μεγάλα ιδεώδη του έθνους. Στον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου, στον πρώτο των Ελλήνων, ο Νίκος Καζαντζάκης συναντά την αδούλωτη ψυχή, το ανίκητο πνεύμα, τον ελεύθερο άνθρωπο. Στον Παλαιολόγο συναντά το νεότερο Λεωνίδα, ενώ η Πόλη, η Βασιλεύουσα, η Πόλη των πόλεων, θα γίνει για τον Καζαντζάκη το αντίστοιχο των νέων Θερμοπυλών στα στενά του Βοσπόρου, αιώνες μετά το θρυλικό έπος του Λακεδαιμόνα Βασιλιά.Ο μεγάλος Κρητικός συγγραφέας έγραψε το έργο το 1944 στην Αίγινα, ενώ το 1951 στην Ιταλία του έδωσε την τελική του μορφή, όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Ο Μανώλης Καλομοίρης που μελοποίησε την τραγωδία, το χαρακτήρισε «εθνικό μεγαλούργημα των Ελλήνων» . Ο Καζαντζάκης ζητά στη δημιουργία του αυτή να «αναστήσει» λογοτεχνικά τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της μοναδικής κλασσικής αρχαιότητας και της μάλλον υποτιμημένης, λεγόμενης «Βυζαντινής περιόδου», της νέας δηλαδή Ρωμαϊκής Ανατολικής Αυτοκρατορίας, της Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινουπόλεως με τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος.Η μεταγραφή τώρα της τραγωδίας του Καζαντζάκη, διατηρώντας ωστόσο τα κύρια γλωσσολογικά και υφολογικά χαρακτηριστικά του πρωτότυπου, ήταν μια τολμηρή και επίπονη προσπάθεια ετών, που ξεκίνησε το 2002 και ολοκληρώθηκε το 2008, ενώ ξαναγράφτηκε από την αρχή την διετία 2015-2017 στην τελική της μορφή.Έτσι προέκυψε ένα εντελώς καινούργιο έργο. Η πλοκή καθώς και η εξέλιξη των επιμέρους θεατρικών πράξεων διατηρούνται ακέραια, όμως το μέτρο και η ομοιοκαταληξία, εντείνουν ακόμη περισσότερο τον επικό χαρακτήρα της τραγωδίας και δημιουργούν ένα ενιαίο σύνθετο, επικό ποίημα που αφενός επιχειρεί να υπηρετήσει την υψηλή τέχνη της μετρικής και αφετέρου φιλοδοξεί να εκφράσει- παρά του ότι περιγράφει την τελευταία μέρα πριν την άλωση της Βασιλεύουσας- εντελώς σύγχρονες ιδέες, τις προαιώνιες αξίες της ελευθερίας, του αγώνα μέχρις εσχάτων, των ανυπέρβλητων ιδανικών που οδήγησαν το έθνος στο διάβα του χρόνου και αποτέλεσαν σωτήριο φάρο εν μέσω ταραγμένων ιστορικών περιόδων.

 

Η υπόθεση εξελίσσεται σε τέσσερις πράξεις. Με τρόπο αριστουργηματικό παρουσιάζεται η αγωνία του Παλαιολόγου να διατηρήσει τις εύθραυστες ισορροπίες  ανάμεσα σε λαό και άρχοντες, σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, στους γενναίους και σε εκείνους που είχαν ήδη παραδοθεί, στο ιερό καθήκον και την μάταιη ελπίδα για διαφυγή, στο φως της ελευθερίας και το σκοτάδι της υποταγής. Ο Κωνσταντίνος προσπαθεί να διασώσει ό,τι απέμεινε από το μεγαλείο μιας ολόκληρης εποχής, από την δόξα μιας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας, της τελευταίας των Ελλήνων. Ο λαός της Πόλης τον κατηγορεί για τα επερχόμενα δεινά, η εκκλησία τον εχθρεύεται, οι σύμμαχοι τον απαρνιόνται. Απορρίπτει το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την Πόλη και να καταφύγει είτε στη Δύση, είτε σε κάποια κτίση που θα του παραχωρούσε ο εχθρός.  Και μένει μόνος. Εκείνος και η  αδούλωτη ψυχή της Ελλάδας. Μαζί με λίγους πιστούς συντρόφους, θα δώσει την τελική μάχη για την Αθανασία και θα πέσει στα Τείχη της Πόλης των Πόλεω.Το δράμα κορυφώνεται τη στιγμή που  έντρομος ο λαός της Πόλης καταφεύγει θρηνώντας στην Αγιά Σοφιά όπου και πληροφορείται το θάνατο του Αυτοκράτορα καθώς και το θαύμα του ενταφιασμού του στα θεμέλια του ναού, εκεί που πλέον θα κείτεται όχι νεκρός αλλά μαρμαρωμένος. Η αυλαία πέφτει.

Το έργο αυτό αποτελεί μοναδικό προσκλητήριο αγωνιστών σε μια κοινή νέα Μακεδονική φάλαγγα, σε έναν σύγχρονο Ιερό Λόχο του ελεύθερου πνεύματος.Μαραθώνας, Σαλαμίνα, Θερμοπύλες, Μοριάς, Ρούμελη, Κρήτη. Μακεδονικός Αγώνας, Βαλκανικοί Πόλεμοι, Θεσσαλονίκη και Θράκη. Και πιο μετά Άγιοι Σαράντα, Βόρεια  Ήπειρος, Πίνδος ως τις μέρες μας, Κύπρος, Αιγαίο, Ίμια.Ο σκοπός του υπερβαίνει το απλό λογοτεχνικό δημιούργημα.  Είναι μια προσπάθεια εσωτερικής ενατένισης στα άφθαρτα προγονικά ιδεώδη, στους συμβολισμούς και τα σύμβολα μιας εποχής που πολλοί θα ήθελαν να είχαμε θάψει για πάντα στη λήθη, θανατώνοντας -κι αυτή την φορά οριστικά- τον Ακρίτα της ελευθερίας, Παλαιολόγο.Όμως όπως σχεδόν στο σύνολο του τεράστιου συγγραφικού έργου του Νίκου Καζαντζάκη, ο Κωνσταντίνος επανέρχεται και στοιχειώνει σελίδες και νοήματα (από το Συμπόσιον, την Αναφορά στον Γκρέκο και τον Καπετάν Μιχάλη ως  στο Χριστός  Ξανασταυρώνεται) έτσι, έρχεται και ξανάρχεται κυρίαρχος και αρχηγέτης δείχνοντας υπομονετικά το δύσκολο, αλλά και μοναδικό δρόμο προς την δόξα και την αθανασία. Νικά το Θάνατο ο Παλαιολόγος κάθε φορά που κάποιος συντετριμμένος  χαμηλώνει το βλέμμα μην μπορώντας να αντέξει στην αποτρόπαια θέα των μιναρέδων που ζώνουν την Αγιά Σοφιά.

Στο σύνολο του τεράστιου συγγραφικού έργου του Νίκου Καζαντζάκη, ο Κωνσταντίνος επανέρχεται και στοιχειώνει σελίδες και νοήματα και ξαναγινεται κυρίαρχος και αρχηγέτης δείχνοντας υπομονετικά το δύσκολο, αλλά και μοναδικό δρόμο προς την δόξα και την αθανασία...

Εδώ.. είπε κι η φωνή του τώρα έτρεμε ο Καζαντζάκης...
εδώ θα χτίσουμε, αδέρφια
την Πόρτα του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου!
Από δω μια μέρα, παιδιά μου, σίγουρα, θα μπει μουσκεμένος στον ιδρώτα
ο πεζοπόρος και θα φωνάξει:
« Αδέρφια, πήραμε την Πόλη! »

Εμμετρη διασκευή της θεατρικής τραγωδίας του Νίκου Καζαντζάκη «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» που θα συνοδεύει την έκδοση του ομώνυμου έργου του η οποία κυκλοφορει από τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ. Το έργο αυτό βραβεύτηκε το 2014 στον Θεατρικό Διαγωνισμό του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.
________________________________________

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν αποτελεί ένα απλό ιστορικό πρόσωπο για τον Νίκο Καζαντζάκη.. Είναι το ιστορικό αυτό πρόσωπο που μετουσιώνονται όλες οι βαθύτερες έννοιες που χαρακτηρίζουν τα μεγάλα ιδεώδη του έθνους.. Στον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου, στον πρώτο των Ελλήνων, ο Νίκος Καζαντζάκης συναντά την αδούλωτη ψυχή, το ανίκητο πνεύμα, τον ελεύθερο άνθρωπο.Η μεταγραφή τώρα της τραγωδίας του Καζαντζάκη, ήταν μια τολμηρή και επίπονη προσπάθεια ετών, που ξεκίνησε το 2002 και ολοκληρώθηκε το 2008...Είναι ένα επικό ποίημα που περιγράφει τις προαιώνιες αξίες της ελευθερίας, του αγώνα μέχρις εσχάτων, των ανυπέρβλητων ιδανικών που οδήγησαν το έθνος στο διάβα του χρόνου και αποτέλεσαν σωτήριο φάρο εν μέσω ταραγμένων ιστορικών περιόδων..

Γιώργος Στασινάκης
Πρεσβευτής του Ελληνισμού
Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη
________________________________________

Το έργο αυτό είναι « Το Εθνικό μεγαλούργημα των Ελλήνων »

Μανώλης Καλομοίρης
(μελοποίησε την τραγωδία)
_________________________________________

«Κάτου απ’ το μαρμαρωμένο προσκεφάλι, με τα κεντημένα σύμβολα της Αυτοκρατορίας

κείτουνται λαμπερά, έτοιμα πάντα, τα κλειδιά της Αγιά-Σοφιάς, και θα σηκωθείς μια μέρα, σα θελήσεις εσύ, ω Δεσπότη των Ρωμαίων, να πας να λειτουργήσεις».

Νίκος Καζαντζάκης, Συμπόσιον 

Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος. (του Κωνσταντίνου Μούσσα) 

Έμμετρη διασκευή, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Νίκου Καζαντζάκη.

Πρόκειται για μια σπάνια εργασία, που σου κινεί το ενδιαφέρον και που το διαβάζεις χωρίς κόπο μέχρι την τελευταία σελίδα.Και εχουμε πραγματικά ανάγκη από τέτοιες σπουδαίες μελέτες..Σ’ αυτούς τους καιρούς της πνευματικής άλωσης και κατοχής, της πνιγηρής σκόνης από την επέλαση των οπαδών της παγκοσμιοποίησης, των καθημαγμένων και υπόδουλων ψυχών ο Παλαιολόγος, στέκει όρθιος, απτόητος κι αληθινός, καρτερώντας κι ελπίζοντας να μας οδηγήσει και πάλι σε νικηφόρους αγώνες, σε μάχες σπουδαίες έναντι του προαιώνιου εχθρού, της σκοταδιστικής βαρβαρότητας.Ο ποιητής, συγγραφέας και μεταφραστής Κωνσταντίνος Μούσσας γεννήθηκε στον Πειραιά το 1973. Σπούδασε ιατρική και είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Φιλολογικής Στέγης Πειραιά και της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών. Έχει εκδώσει τις συλλογές: Σημεία στίξης, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2014, και Ιωλκός, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2015, Αγνώστου πατρός, Δωδώνη, Αθήνα 2015, η οποία προτάθηκε για το βραβείο Γ. Αθάνα της Ακαδημίας Αθηνών το 2015, ενώ το θεατρικό του Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, τιμήθηκε από τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσό με τον Α΄ έπαινο. Πρόσφατα, η συμμετοχή του στον Διεθνή Διαγωνισμό Λογοτεχνίας του Ομίλου για την Unesco, Τέχνης-Λόγου και Επιστημών, στην κατηγορία Ποίηση, τιμήθηκε με το Γ΄ Βραβείο, ενώ διακρίθηκε και από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, στην κατηγορία Δοκίμιο για το έτος 2015. Το παρόν έτος (2016) μας χάρισε σε δίγλωσση έκδοση της Δωδώνης, την εξαίρετη μετάφραση της συλλογής Ορίζοντες του Marcello Vitale σύγχρονου, σπουδαίου ποιητή της Καλαβρίας.

https://www.facebook.com/Nomoskarditsas

ΜΑΝΑ ΓΗ

Είναι φορές που απροσδόκητα

η στέρφα γης, η μάνα μας

γεννά ήρωες μονομιάς

γίγαντες γεννάει

ξεχνάει να σταματήσει

Γεννάει τρελούς ρομαντικούς,

γεννάει θεριά

στα δύσκολα αντίκρυ να παλαίψουν

κι έπειτα πάλι στέρφα γίνεται !

Ανδρεας Δαβουρλής

"Δυνάμωσις"

Οποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώση
να βγη απ' το σέβας κι' από την υποταγή.
Από τους νόμους μερικούς θα τους φυλάξει,
αλλά το περισσότερο θα παραβαίνει
και νόμους κι' έθιμα κι' απ' την παραδεγμένη
και την ανεπαρκούσα ευθύτητα θα βγή.
Από ταις ηδοναίς πολλά θα διδαχθή.
Το σπίτι το μισό πρέπει να γκρεμισθή.
Ετσι θ' αναπτυχθή ενάρετα στην γνώσι.

ΚΑΒΑΦΗΣ
"Δυνάμωσις" (1903)

Τέτοιοι Δάσκαλοι είναι λίγοι

Δημήτρης Γκίκας... εν ώρα διδσκαλίας

Ένα από τα φωτεινότερα μυαλά της εποχής μας, ο Δημήτρης Γκίκας, έχει σήμερα γενέθλια. Διάλεξε να κάνει δώρο στον εαυτό του “έναν μονόλογο προς τους μαθητές του”, τον οποίο ανάρτησε στο Face Book. Μια κατάθεση σκέψεων που έχει κάνει γι’ αυτούς. Σκέψεων οδηγών στο “θεμέλιο έργο του”, αυτό του “Δάσκαλου των Ελλήνων”.

Ο ίδιος, με ένα τοίχο γεμάτο πτυχία και άλλον ένα γεμάτο επαίνους για δράσεις και συνεισφορές, έχει διαλέξει για τον εαυτό του τον σεμνό προσδιορισμό…”Εκπαιδευτικός”. Ανήκω στην χωρία των θαυμαστών του τρόπου που εκφέρει τον λόγο, των μηνυμάτων που περνάει στα κείμενά του και της ήρεμης αλλά ανυποχώρητης στάσης ζωής στα Εθνικά και Κοινωνικά θέματα.Τιμής ένεκεν στους σημερινούς, αληθινούς, Δασκάλους του Γένους των Ελλήνων παραθέτω την ανάρτηση και σας προτρέπω να την διαβάσετε.

Γράφει ο Δημήτρης Γκίκας

«…. Όπως όλοι οι εκπαιδευτικοί, υπήρξα κι εγώ μαθητής και φοιτητής (μέχρι τα 43 μου σπούδαζα…), ενώ πολλά χρόνια στη ζωή μου υπήρξα παράλληλα φοιτητής και εκπαιδευτικός (27 χρόνια κλείνω φέτος στη διδασκαλία).

Πάντοτε όταν καλούμαι να δώσω συμβουλές στους μαθητές ή σπουδαστές μου που φεύγουν, έχω ανάμικτα συναισθήματα. Νιώθω θλίψη που φεύγετε από μένα. Αλλά θυμάμαι μετά ότι ο ρόλος του δασκάλου δεν είναι να κρατά τους μαθητές του κοντά του για πάντα, αλλά να τους ενθαρρύνει να πετάξουν – γι’ αυτό εξάλλου σας έμαθα να φτιάχνετε τα δικά σας φτερά. Νιώθω, λοιπόν και χαρά. Διότι τώρα θα αποδείξετε ότι δεν με χρειάζεστε! Φτιάξτε τη δική σας γέφυρα, γκρεμίστε αυτές που έφτιαξα εγώ, ο δάσκαλός σας, για σας!

Όσοι δίνουν συμβουλές, συνήθως το κάνουν σα να ξεχνάνε ότι κάποτε βρέθηκαν στην ίδια θέση. Δίνουν ψυχρές, ανιαρές, πολύπλοκες συμβουλές. Εγώ, όμως πιστεύω ότι η καλύτερη συμβουλή συνήθως είναι και η απλούστερη! Σήμερα, λοιπόν, την ημέρα των γενεθλίων μου, σας δίνω ένα δώρο, από τα τελευταία που θα λάβετε από μένα με την ιδιότητα του δασκάλου σας. Ένα δώρο από έναν που ακόμα θυμάται πώς είναι να είσαι μαθητής, να αγωνιάς, να ελπίζεις, να ετοιμάζεσαι να πετάξεις και την ίδια στιγμή να πισωγυρίζεις, νιώθοντας ότι χάνεις ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου…

Φεύγοντας από μένα, μην κοιτάξετε πίσω! Ποτέ μην κοιτάτε πίσω, πάντα να κοιτάτε μπροστά! Επίσης, ποτέ, μα ποτέ, μην περιμένετε, ούτε να αναβάλετε! Η πανδημία μας έδειξε ότι αυτά που σήμερα θεωρούμε δεδομένα, αύριο μπορεί να μην είναι πια αυτονόητα. Βγείτε με τους φίλους σας όσο μπορείτε, ταξιδέψτε όταν μπορείτε, αγκαλιαστείτε με τους οικείους και τους αγαπημένους σας όσο πιο συχνά μπορείτε. Ποτέ μην περιμένετε πολύ! Μην περιμένετε να έρθει η κατάλληλη ημέρα για να συναντηθείτε μ’ αυτούς που αγαπάτε ή για να κάνετε αυτό που αγαπάτε, μην περιμένετε να γίνετε τριάντα ή σαράντα ή πενήντα για να κάνετε κάτι εντυπωσιακό ή να φτάσετε κάπου ψηλά! Ο χρόνος δεν είναι ποτέ σύμμαχός μας!

Να φοβάστε το τίποτα, ποτέ το λίγο! Το λίγο μπορεί να γίνει πολύ. Κι αν δεν γίνει, κάντε το να ΕΙΝΑΙ πολύ! Μην απογοητεύεστε από τις ατυχίες, τις αναποδιές και τις αποτυχίες! Θα σας πω την αλήθεια: η ζωή εκεί έξω μπορεί να γίνει δύσκολη, σκληρή, ανυπόφορη! Θα πληγωθείτε, θα πονέσετε, θα απογοητευτείτε! Όσο περνά ο χρόνος, θα μετράτε περισσότερες αποτυχίες ή αναποδιές, απ’ ότι επιτυχίες! Μην τις φοβάστε, όμως! Απ’ αυτές μαθαίνετε περισσότερα, απ’ όσο από τις επιτυχίες! Αυτός που σας μιλά γνώρισε πολλές στη ζωή του: υπήρξε άνεργος, κόντεψε να χρεοκοπήσει, έχασε αγαπημένα του πρόσωπα, επέλεξε λάθος δουλειές, ακόμα και λάθος ανθρώπους να συσχετιστεί! Κανείς δεν είναι αλάνθαστος ή τέλειος! Κάντε λάθη! Μη ντρέπεστε γι’ αυτά! Να ντρέπεστε αν δεν μάθετε απ’ αυτά!

Μείνετε διψασμένοι για τη μάθηση! Να επιζητάτε συνεχώς να μαθαίνετε! Ποτέ μην πείτε «τα έμαθα όλα, δεν υπάρχει τίποτε άλλο να μάθω»! Διότι όταν το κάνετε αυτό, παύετε να εξελίσσεστε, παύετε να αισθάνεστε νέοι, παύετε να ζείτε. Όλη η ζωή είναι ένα μάθημα που δεν τελειώνει, μια τάξη που δεν έχει ούτε πόρτα, ούτε παράθυρα, ένας δάσκαλος που δε λέει να φύγει από πάνω μας! Τελείως σπαστικό, έτσι; Αλλά και τελείως υπέροχο κι απρόσμενα καταπληκτικό, πιστέψτε με!

Μη χάνετε την πίστη σας σ’ έναν φωτεινότερο κόσμο, ακόμα κι αν όλα γύρω σας μοιάζουν σκοτεινά. Μη χάνετε την πίστη στον εαυτό σας, ακόμα κι όταν τη χάσουν όλοι οι άλλοι! Όλοι οι άλλοι πλην από τον δάσκαλό σας! Διότι, αγαπημένα μου παιδιά, ως δάσκαλος δεν χάνω ποτέ την πίστη μου στους μαθητές μου! Ακόμα κι όταν σας δω να αποτυγχάνετε, θα εξακολουθώ να πιστεύω σε σας! Ακόμα κι όταν σας δω να γκρεμίζεστε στην οδύνη και την απελπισία, θα εξακολουθώ να πιστεύω στη δύναμή σας! Ακόμα κι όταν σας δω να χάνετε τα όνειρά σας, θα εξακολουθώ να σας τα θυμίζω! Κι αν, στην πιο σκοτεινή σας ώρα, όταν όλα μοιάζουν δίχως νόημα, όταν υποφέρετε, έρθετε σε μένα, εγώ θα είμαι πάντα εκεί να σας θυμίζω τι καλό, τι θεϊκό είδα μέσα σας! Αυτός είναι ο ρόλος μου – ακόμα και μετά που θα φύγετε πλέον οριστικά από μένα! Αλλιώς, δεν θα ήμουν δάσκαλος!

Θα ήθελα να σας πω να είστε σοβαροί, εργατικοί, μετρημένοι! Αλλά, μεταξύ μας, δεν χρειάζεται να είστε τόσο! Τουλάχιστον όχι τόσο όσο να γίνετε στριφνοί, εργασιομανείς και βαρετοί! Ζήστε τη ζωή σας! Διασκεδάστε, χωρίς να παρεκτραπείτε! Ερωτευτείτε, χωρίς να γίνετε χυδαίοι! Μείνετε χαρούμενοι, γεμάτοι ενέργεια, γεμάτοι όνειρα, γεμάτοι θέληση. Μείνετε νέοι, όσο καιρό μπορείτε!
Κυρίως, όμως: μείνετε παθιασμένοι! Το πάθος γεμίζει τις μπαταρίες μας, είναι η κινητήρια δύναμή μας σ’ ότι κάνουμε! Να παθιάζεστε μ’ αυτό που κάνετε! Βρείτε τρόπους να συντηρείτε αυτό το πάθος: για τη μάθηση, για τη ζωή, για τη δουλειά σας, για τους αγαπημένους σας! Μην αφήνεστε χωρίς αυτό, διότι ζωή χωρίς πάθος είναι μισή ζωή!

Να είστε λογικοί: στις απαιτήσεις σας, στον τρόπο που αντιμετωπίζετε ορισμένα ζητήματα της ζωής σας. Μην παραλογίζεστε! Αλλά ούτε και να παραμένετε τυφλά όργανα της λογικής! Αυτό που μετρά περισσότερο στη ζωή δεν είναι η λογική, αλλά η καρδιά! Η πρώτη είναι καλή για να εξηγήσει τον κόσμο. Αλλά η δεύτερη σας λέει πώς να ζείτε στον κόσμο: σαν άνθρωποι! Διότι, στην τελική, αυτό είστε: άνθρωποι – όχι μηχανές! Δεν πρέπει ποτέ να χάσετε την ανθρωπιά σας! Συμπόνια, ελπίδα, έρωτας, αγάπη! Βάλτε αυτά ως προτεραιότητα και θα είστε ευτυχισμένοι! Αυτό να ψάχνετε! Και να θυμάστε ότι η ευτυχία δεν σημαίνει πάντα επιτυχία ή λεφτά! Σημαίνει να χαίρεστε κάθε στιγμή, είτε είστε επιτυχημένοι είτε όχι, είτε έχετε πολλά λεφτά, είτε όχι!

Είμαι περήφανος για σας. Μείνετε κι εσείς περήφανοι για τον εαυτό σας και να θυμάστε: η ζωή δεν είναι ένα μέρος που πρέπει να φτάσετε ή μια κορυφή που θα κατακτήσετε, αλλά ένας δρόμος που θα βαδίζετε καθημερινά! Η τελειότητα είναι δρόμος, όχι προορισμός! Πάρτε το δρόμο σας, σεργιανίστε τις θάλασσές σας… η ομορφιά κρύβεται στο ταξίδι και στην περιπέτεια που σας περιμένει, όχι στην Ιθάκη! Κι εσείς, μόλις ξεκινάτε ένα! Καλό ταξίδι, λοιπόν!»

https://akromolio.gr/2020/05/%cf%84%ce%ad%cf%84%ce%bf%ce%b9%ce%bf%ce%b9-%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf%ce%b9/?fbclid=IwAR2FN7hfmyg0cO-jpqF7aLGzZdxLtOi2FKwcP3oLETeycwWjE1WARLgTrEE

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΌ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

"Το ελληνικό γένος, αν σώθηκε ως τα σήμερα, αν επέζησε ύστερα από τόσους εχτρούς, ύστερα από τόσους αιώνες κακομοιριά, σκλαβιά και πείνα, το χρωστάει όχι στη λογική. Το χρωστάει στο θάμα. Στην ακοίμητη σπίθα που καίει μέσα στα σωθικά της Ελλάδας.Πάλι οι φρόνιμοι, οι λιγόπιστοι, δίνουν νηφάλιες, πολύ λογικές συμβουλές πώς μπορεί, λένε, μία σπίθα φως να τα βάλει με τόσο παντοδύναμο σκοτάδι; Ευλογημένη η σπίθα αυτή, που αψηφάει τις φρόνιμες συμβουλές της λογικής κι όταν φτάσει το Γένος στα χείλια του γκρεμού, βάζει φωτιά σε ολόκληρη την ψυχή και φέρνει το θάμα.Αυτό ’ναι το μυστικό της Ελλάδας.Σαν το παραμυθένιο πουλί καίγεται, γίνεται στάχτη κι από τη στάχτη ξεπετιέται ανανιωμένη."

Νίκος Καζαντζάκης
(Ο καπετάν Μιχάλης)

Πιστεύω σ’ ένα Θεό, Ακρίτα, Διγενή

Πιστεύω σ’ ένα Θεό, Ακρίτα, Διγενή, στρατευόμενο πάσχοντα μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ’ ακρότατα σύνορα, στρατηγό αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δυνάμεις, τις ορατές και
τις αόρατες.
Πιστεύω στ’ αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω πίσω από την απαυτή ροή του την ακατάλυτη ενότητα.
Πιστεύω στον άγρυπνο βαρύν αγώνα Του, που δαμάζει και καρπίζει την ύλη τη ζωοδόχα, πηγή φυτών και ανθρώπων.
Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και νύχτα παλεύει ο Ακρίτας με το θάνατο. "Βοήθεια!" κράζεις, Κύριε.
"Βοήθεια!"κράζεις, Κύριε, κι ακούω.
Μέσα μου οι προγόνοι και απογόνοι κι οι ράτσες όλες, κι όλη η γης, ακούμε με τρόμο, με χαρά, την κραυγή Σου.
Μακάριοι όσοι την ακούν και χύνουνται να σε λυτρώσουν Κύριε, και λεν:
"Εγώ και συ μονάχα υπάρχουμε"
Μακάριοι όσοι σε λύτρωσαν, σμίγουν μαζί Σου Κύριε, και λεν:
"Εγώ και Συ είμαστε Ένα"
Και τρισμακάριοι όσοι κρατούν, και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το μέγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό:
"Και το Ένα τούτο δεν υπάρχει!"

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Αλληλουχία κατά τον Βωδελαίρον

Είναι ναός η Φύσις όπου ζωνταναί
στήλαι συγκεχυμένας λέξεις κάποτε
εκφέρουσιν. Ο άνθρωπος εκεί περνά
μέσω πυκνών δασών συμβόλων, άτινα
με βλέμματα οικεία τον παρατηρούν.
Ως παρατεταμμέναι σμίγουσιν ηχοί
από μακράν εν μια ενώσει ζοφερά,
εν μια ενώσει ως το σκότος αχανεί
και ως το φως, ούτω ανταποκρίνονται
τα χρώματα, οι φθόγγοι, και τ' αρώματα.
Υπάρχουν ευωδίαι ως το δέρμα των
παιδίων δροσεραί· γλυκείαι ως αυλοί·
πράσιναι ως λειμώνες.
 Άλλαι πλούσιαι
είναι, διεφθαρμέναι, θριαμβευτικαί·
ορμάς του πνεύματος και των αισθήσεων
υμνούσαι· την διάχυσιν κατέχουσαι
πραγμάτων απεράντων - ως η άμβαρις,
ο μόσχος, και ο στύραξ, και το λίβανον
Μη μόνον όσα βλέπετε πιστεύετε.
Των ποιητών το βλέμμα είν' οξύτερον.
Οικείος κήπος είν' η φύσις δι' αυτούς.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης