Το ζήτημα της μαζικής μετανάστευσης διχάζει επί του παρόντος το ευρωπαϊκό κοινό. Ενώ οι αριστεροί είναι υπέρ της πολιτικής των ανοικτών συνόρων και της μαζικής μετανάστευσης από τον τρίτο κόσμο, ο αριθμός των Ευρωπαίων που πιστεύουν ότι το πολυπολιτισμικό πείραμα απέτυχε αυξάνεται. Πιστεύουν ότι χρειαζόμαστε ισχυρότερους συνοριακούς ελέγχους που θα σταματήσουν τα κύματα μεταναστών που έρχονται στην Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση, καθίσταται σαφές ότι η ελίτ των Βρυξέλλων έχει ορισμένα προσωπικά συμφέροντα κρυμμένα πίσω από την υποστήριξή της στην μαζική μετανάστευση. Οι νέοι φιλόδοξοι νόμοι και δηλώσεις που θα επιτρέψουν ακόμη πιο σταθερές μεταναστεύσεις δεν είναι ασφαλώς μόνο το αποτέλεσμα κάποιου άδικου ανθρωπισμού αυτης της ελίτ. Αλλά τα κύρια ερωτήματα που προκύπτουν μεταξύ των Ευρωπαίων είναι, ποια είναι αυτά τα κρυφά συμφέροντα; Γιατί πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες είναι έτοιμοι να διακινδυνεύσουν τη φήμη τους, ακόμη και τις ψήφους τους, λόγω της σχεδόν φανατικής υποστήριξής τους στην μαζική μετανάστευση από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική στη γηραιά ήπειρό μας;Εάν θέλουμε να γνωρίζουμε τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, πρέπει να ερευνήσουμε το αποκαλούμενο "σχέδιο Kalergi", το οποίο μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τους πραγματικούς στόχους πίσω από τα γεγονότα στην Ευρώπη σήμερα, και πίσω από αυτήν την φαινομενικά παράλογη στήριξη για τη μαζική μετανάστευση. Ο άνθρωπος πίσω από αυτό το δυσοίωνο σχέδιο ήταν ο Richard von Coudenhove Kalergi, ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες και ιδεολόγους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά παρά τον σημαντικό του ρόλο στη δημιουργία της ΕΕ, παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό στην Ευρώπη σήμερα.
Ο Richard von Coudenhove-Kalergi, ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ιδρυτής της Πανευρωπαϊκής Ένωσης, θεωρείται ιδεολογικός πατέρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν πρόταση του να γίνει ύμνος της Ευρώπης η 9η Συμφωνία του Μπετόβεν και η περίφημη σύνθεσή του "Ωδή στη Χαρά", και επίσης συνεργάστηκε στενά με την ομάδα που σχεδίασε τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά η επιρροή του δεν σταμάτησε στους ύμνους ή τις σημαίες. Λειτούργησε πολύ βαθύτερα, στα ίδια τα θεμέλια της ΕΕ. Αυτός ήταν που με τα έργα του έθεσε το προσχέδιο της ΕΕ, υποστηρίζοντας την ενοποίηση των ευρωπαϊκών κρατών σε μια πανευρωπαϊκή οντότητα.
Ο Kalergi, ο οποίος, όπως θα δούμε, ανακοίνωσε την έλευση του νέου φυλετικά ανάμεικτου ανθρώπου, ήταν ο ίδιος φυλετικά ανάμεικτος. Ήταν μισός Αυστριακός και μισός Ιάπωνας, και γεννήθηκε στο Τόκιο το 1894, όπου ο πατέρας του, διπλωμάτης και μέλος της αριστοκρατιας , διετέλεσε πρεσβευτής στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Πέρασε τα περισσότερα νιάτα του στα οικογενειακα κτηματα του ,στην Τσεχοσλοβακία, μέχρι το 1908, όταν πήγε για σπουδές στη Βιέννη, όπου συνέχισε να ζει και να εργάζεται μετά τις σπουδές του. Εντάχθηκε στο διακεκριμένο Masonic Grand Lodas το 1921 και ίδρυσε το κίνημά του στην Πανευρωπαϊκή Ένωση ένα χρόνο αργότερα. Το κίνημα αυτό ήταν κυρίως υπέρ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία των "Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης με μια κοινή αγορά, κοινό νόμισμα και μια απεριόριστη, ελεύθερη κυκλοφορία του πληθυσμού. Οι αποικίες που κατείχαν τότε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα ενσωματώνονταν επίσης σε αυτό το νέο ευρωπαϊκό υπερκράτος, το οποίο στην πραγματικότητα θα επέτρεπε μαζικές μεταναστεύσεις των Αφρικανών στην Ευρώπη. Ο Kalergi ισχυρίστηκε ότι η διαρκής ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την κατάργηση των εθνικών κρατών που ήταν κατά τη γνώμη του, λόγω των διαρκών αντιπαλοτήτων τους, ο κύριος λόγος των πολέμων στην Ευρώπη. Αυτές ήταν οι βασικές ιδέες και αρχές που εξήγησε ο Kalergi στο πανευρωπαϊκό του μανιφέστο, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1923.
Οι προτάσεις, οι απόψεις και οι ιδέες του Kalergi συγκέντρωσαν μεγάλη προσοχή και υποστήριξη μεταξύ πολλών σημαντικών πολιτικών εκείνης της εποχής, συμπεριλαμβανομένου του Ignaz Seipel, ο οποίος διετέλεσε δύο φορές ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας, του αυστριακού υπουργού Εξωτερικών Karl Renner, του πρώτου προέδρου της Τσεχοσλοβακίας Tomaš Masaryk, του Edvard Beneš πρώτου Τσεχοσλοβάκου υπουργού Εξωτερικών και δεύτερου πρόεδρόυ της, του Aristide Briand γάλλου πρόεδρου και βραβευμένου με Νόμπελ,του γάλλου πολιτικού Leon Blum , ο οποίος αργότερα διατέλεσε πρόεδρος της Γαλλίας τρεις φορές, και του αυστριακού πολιτικού και δικηγόρου Konrad Adenauer, ο οποίος αργότερα έγινε καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας.
Αλλά δεν ήταν μόνο οι πολιτικοί που υποστήριξαν τις ιδέες και τις απόψεις του Richard von Coudenhove-Kalergi. Κέρδισε επίσης μεγάλη υποστήριξη μεταξύ ισχυρών τραπεζιτών. Μετά τη δημοσίευση του σημαντικότερου έργου του με τίτλο Πρακτικός Ιδεαλισμός το 1925, στο οποίο περιέγραψε λεπτομερώς το όραμά του για τη μελλοντική Ευρώπη, το Πανευρωπαϊκό Κίνημά του έλαβε μια γενναιόδωρη δωρεά 60.000 Γερμανικών χρυσών μάρκων από τον διεθνή τραπεζίτη Max Warburg. Ο Kalergi ήρθε σε επαφή με τον Max Warburg μέσω του Baron Louis Rothschild, εξέχοντος μέλους της περίφημης τραπεζικής οικογένειας Rothschild, η οποία είναι γνωστή ως μία από τις πλουσιότερες οικογένειες στον κόσμο ακόμα και σήμερα. Οι Rothschilds ήταν φυσικά και μεγάλοι υποστηρικτές του Kalergi και των σχεδίων του για τη δημιουργία της Πανευρώπης, του υπερκράτους που θα ενώσει όλα τα ευρωπαϊκά έθνη σε μια ενιαία οντότητα. Με τη βοήθεια των Rothschilds και Max Warburg, ο Kalergi γνώρισε πολλούς ισχυρούς τραπεζίτες από την Wall Street, όπως ο Paul Warburg, ο αδελφός του Max Warburg, ο Jacob Schilf και ο Bernard Baruch. Ο Paul Warburg και ο Jacob Schilf είναι επίσης γνωστοί ως οι άνθρωποι που βοήθησαν στην ίδρυση της Αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας Καταθέσεων. Αλλά αυτό που είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι ο προαναφερθείς Jacob Schilf, γνωστός καπιταλιστής, χρηματοδότησε τη ρωσική επανάσταση και τους μπολσεβίκους, και αυτός ήταν που έδωσε στον Τρότσκι τα οικονομικά μέσα για την επιστροφή του στη Ρωσία.
Πολλοί άνθρωποι είδαν τις προσπάθειες του Kalergi για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την ενωμένη Ευρώπη ως ευγενή σκοπό. Πίστευαν ότι ο κύριος στόχος του ήταν η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και η επίτευξη μιας διαρκούς ειρήνης, διότι ο ίδιος χρησιμοποίησε αυτού του είδους τη ρητορική, όταν έκανε κηρύγματα για τα ιδανικά του. Ισχυρίζονταν ότι αγωνίζεται για την ευημερία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Αλλά κρυμμένα κάτω από αυτήν την ευγενή ανθρωπιστική ρητορική, ήταν τα οχι τόσο ευγενή προσωπικά συμφέροντα των κύριων οικονομικών υποστηρικτών του. "Η κρίση που βιώνουμε σήμερα στην Ευρώπη είναι στην πραγματικότητα οι άμεσες συνέπειες των στόχων τους και του αγώνα τους, ο οποίος εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως ένα είδος ανθρωπιστικής προσπάθειας.
Ο κύριος στόχος των σχεδίων του Kalergi δεν ήταν μόνο η κατάργηση των εθνικών κρατών. Προχώρησε πολύ περισσότερο από αυτό, καθώς ήθελε επίσης να διαγράψει τα ευρωπαϊκά έθνη, τα οποία θα αντικατασταθούν από το νέο είδος ανθρώπων, οι οποίοι θα ταίριαζαν καλύτερα στο όραμά του για ένα μελλοντικό ευρωπαϊκό υπερκράτος. Περιέγραψε αυτό το νέο είδος ανθρώπου στο προαναφερθέν βιβλίο του, Πρακτικός Ιδεαλισμός:
"Ο άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλής. Οι φυλές και οι τάξεις του σήμερα θα εξαφανιστούν σταδιακά λόγω της κατάργησης του χώρου, του χρόνου και των προκαταλήψεων. Η ευρασιατική-νεγροειδής φυλή του μέλλοντος, παρόμοια με την εμφάνιση των Αρχαίων Αιγυπτίων, θα αντικαταστήσει τη σημερινή ποικιλομορφία των λαών και την ποικιλομορφία των ατόμων. "
Και ακριβώς αυτό το όραμα του μελλοντικού πολίτη της Ευρώπης ήταν εκείνο που χαροποίησε τη διεθνή ελίτ των τραπεζιτών, των ελεύθερων μαζών και άλλων ισχυρών επιχειρηματιών, που άρχισε να χρηματοδοτεί την Πανευρωπαϊκή Ένωση, μετά τη δημοσίευση του Πρακτικού Ιδεαλισμού. Ήταν η ίδια ελίτ που βοήθησε τον Kalergi να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες στο ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου συνέχισε το έργο του και τον αγώνα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Κατά την παραμονή του στις ΗΠΑ, έλαβε επίσης μεγάλη υποστήριξη από μεγάλες εφημερίδες, όπως η The New York Times, η οποία δημοσίευε τα άρθρα του σε τακτική βάση. Οι ιδέες του Kalergi κέρδισαν ακόμα και την υποστήριξη από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν μετά τον πόλεμο, όταν έπεσε πάνω σε ένα άρθρο γραμμένο από τον Kalergi σε κάποια εφημερίδα. Όσο για τον ίδιο τον Kalergi, μετακόμισε στη Γαλλία μετά τον πόλεμο, όπου συνέχισε τις προσπάθειές του για την ίδρυση του ευρωπαϊκού υπερκράτους. Ήταν πρωτοπόρος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και έθεσε επίσης τα θεμέλια για μια νέα παγκόσμια τάξη στην οποία τα ποικίλα έθνη θα εξαφανιστούν μέσω της ανάμειξης διαφορετικών λαών, και θα αντικατασταθούν σταδιακά από έναν μονοτονικό πληθυσμό, ή με διαφορετικά λόγια, από ένα ανθρώπινο κοπάδι που θα ελέγχεται από τις διεθνείς ελίτ.
Οι ιδέες και οι απόψεις του Kalergi αντιπροσωπεύουν το σχέδιο για τη δημογραφική αντικατάσταση των ιθαγενών Ευρωπαίων μέσω του συνδυασμού φυλών και της προγραμματισμένης μαζικής μετανάστευσης. Λάβετε υπόψη ότι ο Kalergi συμπεριέλαβε επίσης αφρικανικές αποικίες στη νέα του Παναφρικανική Ευρώπη, πράγμα που θα σήμαινε ότι ο πληθυσμός της μαύρης ηπείρου θα μπορούσε ελεύθερα να μετακομίσει στην Ευρώπη. Οι συνέπειες αυτού θα ήταν φυσικά ένας νέος πληθυσμός μεταναστών, χωρίς μια σαφώς καθορισμένη ταυτότητα, ή μια αίσθηση ότι ανήκουν καπου και αν είναι πιστοί σε οποιαδήποτε κουλτούρα ή έθνος. Και αυτό ακριβώς είναι το είδος του πληθυσμού που θα ταίριαζε στις διεθνείς ελίτ, διότι γνωρίζουν καλά ότι είναι ευκολότερο να ελέγχουν μάζες ατόμων. Αυτές οι ελίτ προσδοκούν πλήρη εξουσία πανω μας και γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να επιτύχουν πλήρη κυριαρχία επί των άλλοτε ομογενών εθνών της Ευρώπης, τα οποία θα έμεναν πάντα πιστά στη δική τους παράδοση, πολιτισμό και θρησκεία. Έτσι ο μόνος τρόπος για να επιτύχουν την πλήρη κυριαρχία τους είναι η ανάμειξη διαφορετικών λαών και φυλών σε ένα ανθρώπινο κοπάδι, όπως ακριβώς αυτό που υποστήριξε ο Kalergi στα σχέδιά του. Τα σχέδια αυτά υλοποιούνται από ορισμένες ελίτ από τις Βρυξέλλες ακριβώς για τους προαναφερθέντες λόγους. Ο κύριος στόχος τους είναι η δημιουργία ενός νέου ολοκληρωτισμού της πολιτικής ορθότητας υπό τη μάσκα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος πίσω από τη συνεχή υποστήριξή τους για τη μαζική μετανάστευση, για την διαρκη πιεση τους για Χαρτες και ψηφίσματα τύπου Μαρακές , και για την υποτιθέμενη λατρεία τους τους στην πλουραλιστική πολυπολιτισμικότητα που προωθούν καθημερινά μέσω των συμβατικών μέσων ενημέρωσης. Φαίνεται λοιπόν ότι ο Kalergi δεν ήταν μόνο πρωτοπόρος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αλλά ήταν επίσης πρωτοπόρος της πολυπολιτισμικότητας και αρχιτέκτονας μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων.
Αν και κανένα βιβλίο δεν αναφέρει τον Kalergi, οι ιδέες του είναι οι κατευθυντήριες αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πεποίθηση ότι οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να αναμιχθούν με Αφρικανούς και Ασιάτες, για να καταστραφεί η ταυτότητά μας και να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή μιγάδων, είναι η βάση όλων των κοινοτικών πολιτικών που στοχεύουν στην προστασία των μειονοτήτων. Όχι για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά εξαιτίας των οδηγιών που εκδόθηκαν από το αδίστακτο καθεστώς που μηχανεύεται τη μεγαλύτερη γενοκτονία στην ιστορία.
Το Ευρωπαϊκό Βραβείο Coudenhove-Kalergi απονέμεται κάθε δύο χρόνια για τους Ευρωπαίους που έχουν διαπρέψει στην προώθηση αυτού του εγκληματικού σχεδίου. Μεταξύ εκείνων που τιμήθηκαν με ένα τέτοιο βραβείο είναι η Άνγκελα Μέρκελ και ο Herman Van Rompuy. Η υποκίνηση σε γενοκτονία, αποτελεί επίσης τη βάση για τις συνεχείς εκκλήσεις των Ηνωμένων Εθνών, που απαιτεί να δεχόμαστε εκατομμύρια μετανάστες για να βοηθήσει με τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων στην Ε.Ε. Σύμφωνα με μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2000 στην Έκθεση για το «Τμήμα Πληθυσμού» (Population division) των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, υπό τον τίτλο «Μετανάστευση αντικατάστασης: Μια λύση στη μείωση και γήρανση του πληθυσμού», η Ευρώπη θα χρειαστεί μέχρι το 2025, 159 εκατομμύρια μετανάστες.
Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί πώς μπορεί να υπάρξει τέτοια ακρίβεια σχετικά με τις εκτιμήσεις της μετανάστευσης, αν και δεν ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο. Είναι βέβαιο ότι το χαμηλό ποσοστό γεννήσεων θα μπορούσε εύκολα να αντιστραφεί με τα κατάλληλα μέτρα για τη στήριξη των οικογενειών.
Αντ’ αυτού όμως, εντελώς ‘τυχαία’, όλες οι χώρες που αυτή τη στιγμή έχουν μεγάλο πρόβλημα υπογεννητικότητας αντιμετωπίζουν και τεράστιο πρόβλημα εισροής παράνομων μεταναστών – η Ιταλία είναι ”μια χώρα που πεθαίνει” σύμφωνα με την Ιταλική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, στη Βρετανία οι Άγγλοι θα είναι μειονότητα σε λιγότερο από 10 χρόνια στο ίδιο τους το έθνος σύμφωνα με την Βρετανική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, και η Ελλάδα είναι τέταρτη στον κόσμο σε ρυθμό μείωσης πληθυσμού σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.
Είναι εξίσου σαφές ότι η συμβολή των ξένων γονιδίων δεν προστατεύουν τη γενετική μας κληρονομιά, αλλά επιτρέπουν την εξαφάνισή τους. Ο μοναδικός σκοπός αυτών των μέτρων είναι να στρεβλώσουν πλήρως τους ανθρώπους μας, ώστε να μετατραπούν σε μια ομάδα ανθρώπων χωρίς εθνική, ιστορική και πολιτισμική συνοχή. Με λίγα λόγια, οι πολιτικές του σχεδίου Kalergi ήταν και εξακολουθούν να είναι, η βάση των επίσημων κυβερνητικών πολιτικών που αποσκοπούν στην γενοκτονία των λαών της Ευρώπης, μέσω της μαζικής μετανάστευσης.
O G. Brock Chisholm, πρώην διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (OMS), αποδεικνύει ότι έχει μάθει το μάθημα του Kalergi καλά, όταν λέει: «Αυτό που οι άνθρωποι σε όλα τα μέρη πρέπει να κάνουν είναι να περιορίσουν τις γεννήσεις και να προωθήσουν μικτούς γάμους (μεταξύ διαφορετικών φυλών), αυτό έχει ως στόχο να δημιουργήσει μια ενιαία φυλή σε ένα κόσμο που θα κατευθύνεται από μια κεντρική αρχή.”
Τα ΜΜΕ, έχουν το δικό τους ρόλο στην προώθηση αυτού του πλάνου. Το 2014 το National Geographic δημοσίευσε μια σειρά φωτογραφιών για την εξέλιξη της ανθρώπινης φυλής, προβλέποντας ότι ”τα χρόνια που έρχονται οι διαφυλετικές σχέσεις θα έχουν αυξητικές τάσεις και στο τέλος η ανθρώπινη φυλή θα είναι ένα αμάλγαμα διαφορετικών εθνικοτήτων”.
Συμπέρασμα
Αν κοιτάξουμε γύρω μας, το σχέδιο Kalergi φαίνεται να υλοποιείται πλήρως. Αντιμετωπίζουμε σύντηξη της Ευρώπης με τον Τρίτο Κόσμο. Ο διαφυλετικός γάμος παράγει κάθε χρόνο χιλιάδες νέους μιγάδες: «Τα παιδιά του Kalergi». Υπό τη διπλή πίεση της παραπληροφόρησης και την ανθρωπιστική αποβλάκωση, που προωθείται από τα ΜΜΕ, οι Ευρωπαίοι διδάσκονται να αποκηρύξουν την καταγωγή τους, να απαρνηθούν την εθνική τους ταυτότητα. Οι υπηρέτες της παγκοσμιοποίησης προσπαθούν να μας πείσουν ότι το να αρνούμαστε την ταυτότητά μας, είναι μια προοδευτική και ανθρωπιστική πράξη, ότι ο «ρατσισμός» είναι λάθος, επειδή θέλουν όλοι μας να είμαστε τυφλοί καταναλωτές. Είναι απαραίτητο, τώρα περισσότερο από ποτέ, να αντιμετωπίσουμε τα ψέματα του συστήματος, να αφυπνίσουμε το επαναστατικό πνεύμα των Ευρωπαίων. Ο καθένας πρέπει να δει αυτή την αλήθεια, ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ισοδυναμεί με γενοκτονία. Δεν έχουμε άλλη επιλογή, η εναλλακτική λύση είναι η εθνική αυτοκτονία.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Η απονομή του βραβείου Coudenhove-Kalergi στον Πρόεδρο Van Rompuy
Στις 16 Νοεμβρίου 2012, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Herman Van Rompuy, τιμήθηκε με το βραβείο Coudenhove-Kalergi, κατά τη διάρκεια ειδικής διάσκεψης στη Βιέννη, για τον εορτασμό 90 χρόνων του πανευρωπαϊκού κινήματος. Το βραβείο απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε κορυφαίες προσωπικότητες για την εξαιρετική συμβολή τους στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Ένας καθοριστικός παράγοντας που τον βοήθησε να κερδίσει το βραβείο ήταν ο ισορροπημένος τρόπος με τον οποίο ο Πρόεδρος Van Rompuy εκτέλεσε τα καθήκοντα του στη νέα θέση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το οποίο ιδρύθηκε από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Χειρίστηκε αυτόν τον ιδιαίτερα ευαίσθητο ηγετικό και συντονιστικό ρόλο με πνεύμα αποφασιστικότητας και συμφιλίωσης, ενώ έμφαση δόθηκε επίσης στην επιδέξια διαιτησία του επί ευρωπαϊκών θεμάτων και την αδιάλειπτη δέσμευση για στις Ευρωπαϊκές ηθικές αξίες.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο κ. Van Rompuy περιέγραψε την ενοποίηση της Ευρώπης ως έργο ειρήνης. Η ιδέα αυτή, η οποία ήταν και ο στόχος της εργασίας του Coudenhove-Kalergi, μετά από 90 χρόνια εξακολουθεί να είναι σημαντική. Το βραβείο φέρει το όνομα του Count von Richard Nicolaus Coudenhove-Kalergi (1894-1972), φιλόσοφος, διπλωμάτης, εκδότης και ιδρυτής του Πανευρωπαϊκού Κινήματος (1923). Ο Coudenhove-Kalergi ήταν ο πρωτοπόρος της Ευρωπαϊκής ενοποίησης και διέδωσε την ιδέα μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης με τη δουλειά του.
Μεταξύ των νικητών του βραβείου, η Ομοσπονδιακή Καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ (2010) και ο Πρόεδρος της Λετονίας Vaira Vike-Freiberga (2006), περιλαμβάνονται.
www.newsplanet09.info/
https://gr.pinterest.com/
